Ontmoetingen in Zweeds Lapland

Aantal keer bekeken:1249

Men neme een paar husky’s, een slee, fantastische natuur en magische stilte. In het Zweedse Gold of Lapland, een van Europa’s laatste wildernissen, is het onthaasten pur sang.

Gold of Lapland – ‘Hike!’ Dat laten de Siberische husky’s zich geen twee keer zeggen, met een ruk komt mijn slee in beweging. Voor me ligt de uitgestrekte wildernis van Gold of Lapland, waar dichte dennenbossen, duizenden meren en eindeloze wetlands elkaar afwisselen.

huskies gold of lapland

Ontmoetingen in Zweeds Lapland

De komende dagen verlaat ik de bewoonde wereld – de dichtstbijzijnde ‘stad’ ligt 150 kilometer verderop – en trek ik met een hondenslede door de natuur. Ik kook boven een vuurtje en overnacht in hutjes zonder stroom en andere dagelijkse luxe. Mijn doel? Even weg van alles.

Bijna geruisloos glijdt de slee door het landschap. Hoge dennenbomen steken donker af tegen de helderblauwe lucht; de harde wind van een paar dagen geleden heeft alle sneeuw van de takken geblazen. Nog wel verborgen onder een dikke laag ligt de Vindelälven.

Vindelälven

Een echte wilde rivier, zonder waterkrachtturbines of dammen, en met op sommige plaatsen zulke sterke stroomversnellingen dat het water er nooit bevriest. Plotseling maakt de track een scherpe bocht en rijden we de bossen in.

Het pad wordt langzaamaan smaller én steiler, totdat het zo steil is dat de honden er moeizaam tegenop komen. Met mijn handen stevig om de slee geklemd, step en ren ik met ze mee. In mijn hoofd klinkt de stem van Donald, musher en mijn gids: ‘Nooit, maar dan ook nooit loslaten.

NAF_4425_new

Voor je het weet gaan de honden ervandoor. Mét slee en zónder jou.’ De husky’s trekken uit alle macht, hun tong bungelt uit hun bek. Ook ik krijg het er warm van. Eindelijk zijn we boven en een lange, bochtige afdaling volgt. Nu moet ik mijn team juist afremmen, meehangen in de bochten en vooral opletten dat de lijn tussen de slee en de honden strak blijft staan.

Wetlands

Zo ontspannen als het langs de rivier begon, zo geconcentreerd ben ik nu. De ene na de andere heuvel bedwingen we en dan, opeens, opent het bos zich en rijden we een groot, bevroren meer op dat overgaat in wetlands. Lage bomen, struiken en zelfs grassen piepen boven de sneeuw uit.

‘Lunch?’ vraagt Donald. Ik knik. Even later zitten we rond een vuurtje en pruttelt er in de pan een stoofpot van rendiervlees. Deze plek is magisch, denk ik. De weidsheid. En die stilte. Je hoort niets, helemaal niets.

Wekker

De eerste zonnestralen die door het raampje van onze hut naar binnen schijnen, zijn mijn ‘wekker’. Ze voelen warm aan op mijn gezicht, maar de wolkjes van mijn adem verraden de kou. Snel blaas ik het vuur van gisterenavond nieuw leven in.

En voor ik zelf aan mijn ontbijt begin, zijn eerst de honden aan de beurt. Sneeuw knispert onder mijn schoenen als ik naar buiten loop. -20º C geeft de thermometer aan. De husky’s liggen er rustig bij, de kou deert ze niet. Langzaam maken we aanstalten om te vertrekken, haast kennen ze hier namelijk niet.

Harnassen

Met een stapel harnassen over mijn arm loop ik naar de honden. Enthousiast springen ze op, ze mogen weer rennen! Een voor een doe ik de harnassen om en span ze in voor de slee. Elke hond heeft zijn eigen positie. De ervaren Nulli en Mattie zijn mijn lead dogs, gevolgd door Tadita. De jonge, onstuimige Etha en Lomasi sluiten de rij.

NAF_4220_new

Ik vraag Donald of hij ook met ze aan races meedoet. Hij schudt zijn hoofd: ‘Waarom zouden ze hard moeten rennen? Je wilt toch om je heen kunnen kijken en van de natuur genieten?’

Hij heeft gelijk. Die dag vergaap ik me weer aan de prachtige vergezichten én dieren. Hebben we gisteren al een eland en wolvensporen gezien, vandaag stuiten we op een groep rendieren. Verdwaasd staren ze ons een tijdje aan en lopen dan verder, het bos in.

Het is al bijna donker als we bij de volgende hut aankomen. Ook nu gaat de verzorging van de honden voor. Vragend kijken ze me aan. ‘Ze zijn nog niet klaar met rennen,’ lacht Donald. Ik doe Nulli’s harnas uit. ‘Morgen mag je weer,’ zeg ik tegen haar.

Bevroren vlees

Terwijl ik de honden aan een lange lijn vastleg, pakt Donald grote stukken bevroren vlees voor ze. Dan zit ons ‘werk’ erop en kunnen we aan ons eigen avondmaal beginnen.  De laatste dag alweer… Langs een meer zie ik ineens een paar rode stuga’s staan. Sporen van sneeuwscooters lopen kriskras over de grote, witte vlakte.

Allemaal tekenen dat we de bewoonde wereld weer naderen. Mijn tocht zit erop en met pijn in mijn hart laat ik de prachtige natuur, de ongelofelijke stilte en de bijzondere mensen die ik ontmoet heb, achter. Met mijn voet druk ik zachtjes de rem in en maan mijn vijfkoppige team tot stilstand: ‘Whoa!’

Lapland weg van de bewoonde wereld in Zweden

Thorbjörn Holmlund

Het wordt tijd om ons onder de mensen te begeven. We ontmoeten Thorbjörn Holmlund.  ‘Nature is my life,’ begint Thorbjörn (62) zijn verhaal. ‘Als klein kind was ik vaker in het bos te vinden dan op school. Ik wilde leren van de natuur in plaats van met mijn neus in de boeken zitten.

Maar elke keer dat mijn moeder erachter kwam dat ik spijbelde, trok ze me aan mijn oren terug naar het klaslokaal.’ Zijn liefde voor de natuur bleef. Hij heeft er zelfs zijn werk van gemaakt, of beter gezegd zijn levenswerk.

Svansele Wilderness Centre

Vol trots leidt hij mij rond in het Svansele Wilderness Centre, een bezoekerscentrum annex natuurmuseum dat hij eigenhandig heeft gebouwd. ‘Ik wil iedereen deze prachtige natuur laten ervaren,’ vertelt hij. ‘Ze heeft zo veel te bieden. Niet alleen qua omgeving en dieren, maar ook rust en eenvoud.’

Thorbjörn Holmlund

Mats From

Mats From is een andere local die we tegenkomen. De werkplaats van Mats From (70) is een rommeltje met overal hout en gereedschap, maar in zijn ‘showroom’ liggen verfijnd houtsnijwerk en drinknappen in allerlei maten netjes uitgestald.

En niet te vergeten heel veel messen. ‘Je kunt hier niet zonder een mes,’ vertelt hij. ‘Echt iedereen heeft er een.’ Al op zijn twaalfde maakte Mats zijn eerste mes en vandaag de dag maakt hij ze nog steeds.

Mats From messenmaker

Het is een bonte verzameling van grote en kleinere exemplaren, het heft van hout, been of rendiergewei, sierlijk bewerkt of ingelegd. ‘In het dorp noemen ze me een kunstenaar,’ lacht hij, terwijl hij zijn muts rechtzet, ‘maar messen zijn gewoon mijn passie.’

Kate & Kelly

Bij het hek van een afgelegen boerderij zitten Kelly (8) en Kate (5), gekleed in kleurrijke, traditionele Samikleding. ‘We wachten op papa,’ legt Kelly uit. ‘Hij is met de sneeuwscooter onze kudde rendieren halen.’ Hoewel de van oorsprong nomadische Sami tegenwoordig opgaan in de Zweedse samenleving, werkt een groot aantal nog in de rendierhouderij en houden ze hun tradities zo levendig mogelijk.

‘Vind je mijn jurk mooi?’ vraagt Kate. Ze wijst op de rijen kraaltjes. ‘Mijn moeder heeft hem helemaal zelf gemaakt, voor het feest van onze tante straks.’ Dan klinkt vanuit het huis een stem. ‘Dat is mama, we moeten gaan,’ zegt Kelly, ‘Dág.’

Tekst: Yvonne Dudock – Beeld: Nicole Franken

 

Meer Zweden? Lees ook:

Share at:

Anderen lazen ook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *