De vice-president van American Express

Aantal keer bekeken:3271

In DE BAGAGESCAN onderwerpen de dames de bagage van een fanatiek reiziger aan een grondige inspectie. Deze week de koffer van Ton Maanicus, Vice President Global Business Development bij American Express Business Travel.

1. Waar kennen we je van?

Ton Maanicus (Amsterdam, 1964) werkt sinds 1989 in de reisindustrie. De eerste jaren als reisleider in de VS, later in touroperating en sinds 1999 bij American Express Business Travel in diverse internationale management functies. Op dit ogenblik ben ik verantwoordelijk voor de acquisitie van wereldwijde klanten die per jaar meer dan 50 miljoen euro aan zakenreizen boeken.

2. Hoeveel reis je per jaar?

Veel. Ik woon in Brussel en werk voor het hoofdkantoor in New York. Mijn klanten zitten over de hele wereld maar voornamelijk op het vasteland van Europa. Ik denk dat ik gemiddeld 1 x per week op reis ben reken dus in totaal zo’n 100 dagen per jaar zakelijk op reis. Gelukkig ga ik graag op reis dus kun je daar nog zo’n 20 a 30 weekend- en vakantiedagen bij optellen.

3. Waar reis je meestal naar toe en waarom?

Dat hangt voornamelijk van de klant af of waar wij als global sales team bij elkaar komen. Zoals ik al zei zit mijn baas in New York en zijn team over de hele wereld verspreid. Team meetings zijn soms in New York maar vaak ook op exotischer plaatsen. Tot nog toe was 2013 zeer divers. Ik was dit jaar al in Sao Paolo, Amman, Johannesburg, Dubai, Stavanger, Singapore, Minneapolis, New York, Milaan, Barcelona, Munchen , Londen en Parijs. Meestal zijn het korte trips en heb je weinig tijd om iets extra te doen naast de zakelijke plichtplegingen

In mijn vorige functies reisde ik ook al veel maar was het meer een vast patroon. Elke week 2 dagen naar Londen of elke week een aantal dagen naar Parijs waar ik een aantal jaren teams heb geleid.

4. Wat zit er in je rugzak?

Als ik zakelijk op pad ben ruil ik de rugzak voor een ‘garment bag’. Ik heb er verschillende van verschillend formaat. Ideaal om een pak en een paar overhemden mee te nemen zonder dat je ze bij aankomst opnieuw moet laten persen.

Verder neem ik meestal mijn loopschoenen mee zodat ik wat kan sporten als er wat tijd over is in de avond. In mijn handbagage zit natuurlijk mijn laptop, voorlopig nog onmisbaar, mijn iPad, en een kluwen laders om alles aan de praat te houden.

5. Heb je bijzondere gewoonten qua bagage?

Als mijn mede zakenreizigers de maatstaf zijn ongetwijfeld….. Mijn aktetas is een metalen Haliburton koffertje. Ik heb het al meer dan 25 jaar en het wordt nog altijd mooier. Daarnaast zijn mijn garment bags en andere koffers van Mandarina Duck, mooi en functioneel. Ik reis vrijwel altijd met alleen handbagage.

6. Welk boek neem je mee op reis?

Ik lees graag boeken over een land of regio waar ik heen ga of waar ik regelmatig kom.

 

Zo las ik net Geert Mak’s Reizen zonder John en George Packer’s The Unwinding. Ze gaan allebei over de enorme veranderingen die de laatste 20 -30 jaar plaatsvonden in Amerika, een periode die ik van heel nabij heb meegemaakt, absolute aanraders.

Toen ik een tijdje terug met de familie in Kenia op reis was heb ik The State of Africa gelezen van Martin Meredith, een historisch overzicht van alle Afrikaanse staten van de laatste 50 jaar. Onmisbaar wat mij betreft om een beetje van Afrika te begrijpen. Als je in Afrika op reis bent moet je trouwens ook Dark Star Safari van Paul Theroux lezen. Toen ik in Parijs werkte heb ik The General gelezen van Jonathan Fenby. Een schitterende biografie over Charles de Gaulle die haarfijn aangeeft waarom Frankrijk is zoals het is.

7. Heb je wel eens iets meegenomen wat je in de weg stond?

Ik neem altijd wel iets mee waar ik niets aan heb maar een mooi verhaal is misschien wel het volgende: In een vervlogen verleden was ik reisleider in de Verenigde Staten. Een vriendin van mijn vriendin verzamelde kristallen Swarovskibeeldjes en er werd vanwege het 50-jarig bestaan van Disneyland in Los Angeles een Swarovski limited edition Jumbo-olifantje uitgegeven.

Ze had aan mijn vriendin gevraagd of ik bij mijn volgende bezoek aan het pretpark geen exemplaar voor haar op de kop kon tikken. Het trof want de dag dat ik het hoorde was ik in Los Angeles en toog ik vol goede moed naar de souvenirwinkel. Het beeldje was niet groter dan een kippenei maar kostte 299 dollar als ik me goed herinner.

Door Amerika

Er was me ook gevraagd het vooral niet met de post op te sturen want het zou kunnen breken….. Ik nam het dus mee op reis door Amerika en kwam het bijna ieder dag ergens in mijn bagage tegen. Ik was bang dat ik het uiteindelijk zou verliezen of het kapot zou laten vallen.

Zo’n 2 maanden later waren er vrienden van mij over op reis in Californië en ik vroeg hen het beeldje mee te nemen naar België zodat het veilig op de plaats van bestemming in de vitrinekast zou kunnen. Ik drukte hen nog op het hart er heel voorzichtig mee te zijn, het was ten slotte zeldzaam en behoorlijk prijzig. Helaas voor de Swarovskiverzamelende vriendin heeft het Jumbootje het niet gehaald.

Het viel uit de koffer van mijn vrienden toen zij hun auto inlaadden om te vertrekken naar de luchthaven en het mooie kokertje waarin het verpakt zat rolde met een duizelingwekkende snelheid van een van de steile straten van San Francisco naar beneden een druk kruispunt op waar het werd platgereden door een trolleybus…..

8. Welke vraag zou jij graag aan de volgende gast van deze rubriek willen stellen?

Hoe bereid je je voor op een reis ?

Share at:

Anderen lazen ook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *