Sprookjesboek voor volwassenen

Aantal keer bekeken:1439

En toen zo’n beetje alle pers aandacht had besteed aan ons boek “Over elfjes en kogelgaten” en het weer rustig werd, werden we gebeld door nrc.next. We mochten in de wekelijkse boekenrubriek met wat zij noemen ons ‘sprookjesboek voor volwassen’. Zo hadden we het zelf nog niet gezien, maar misschien schuilt er wel een kern van waarheid in.

Amsterdam – Ze zijn gewaarschuwd. “Ga niet oostwaarts. Te druk, blijf in Erbil.” Toch gaan fotograaf Nicole Franken en journalist Anneke de Bundel juist naar het oosten, naar Akre en Choman vlakbij de grens met Iran. Het personeel van het Ministerie van Toerisme van Koerdistan teleurgesteld achterlatend in de hoofdstad.

Sprookjesboek voor volwassenen

Maar het blijkt een goede keus, in Akre ontmoeten ze een gastvrij, maar onderdrukt volk en maken ze Noroez mee, een traditionele feestdag voor Koerden waar met een fakkeltocht het nieuwe jaar wordt ingeluid.

En zo gaat het bij alle reisverslagen die in Over elfjes en kogelgaten staan. Berichten uit een vergeten landschap, luidt de ondertitel, maar Berichten uit een landschap waarvan men afraadt erheen te gaan was ook een goede geweest. In Bosnië glipt het duo een verlaten fabrieksterrein op, terwijl hun gidsen hen argwanend nakijken.

“Als jullie opgepakt worden, trekken we onze handen van jullie af.”

 

En in IJsland ontstaat het plan 150 kilometer per uur te rijden, 60 kilometer te hard, in de hoop opgepakt te worden door de plaatselijke politie. Die zouden namelijk handboeien met Hello Kitty stickers hebben.

Deze belevenissen leggen Franken en De Bundel vast in tekst en beeld. De verhalen zijn persoonlijk en komisch. Ze gaan in discussie, worden soms even emotioneel als de mensen die ze ontmoeten en nemen geen blad voor de mond. ‘Hier en daar steekt een minaret als een fallus uit de stad omhoog’, schrijft De Bundel als ze Akre binnenrijden.

Rook en gepruttel

De foto’s van Franken van landschappen vol rook en gepruttel en portretten die tussen het praten door geschoten lijken, passen er perfect bij. Ze zijn intiem en sprookjesachtig.

De lucht altijd grijs, bewolkt, onheilspellend. Alsof ze maar al te goed weten dat de richting die ze hebben gekozen niet de gebruikelijke is.

Tekst: Astrid van Rooij

Share at:

Anderen lazen ook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *