Op stap met de laatste cowboys van Montana

Aantal keer bekeken:106

Montana, in het hart van Amerika, is niet direct een bestemming waar je aan denkt als je naar de Verenigde Staten afreist. Volgens de Amerikanen zelf is het dan ook een van de best bewaarde geheimen. Houd je van outdooractiviteiten én van cowboys? Dan moet je in Montana zijn. Daar in het oosten van de Rocky Mountains, tegen de grens met Canada.

Montana – In alle vroegte haalt wrangler Jordan Egdorf (19) de paarden uit de weide en brengt ze naar de stal, waar hij ze voert en zadelt voor onze dagtocht. Hij lijkt zo uit een oude westernfilm weggelopen: sjaaltje om zijn nek, blouse, zwart vest, jeans, laarzen en uiteraard een cowboyhoed op.

Flathead National Forest

Met ouders die hier werkten, groeide hij op deze ranch in Montana op en was hij al op zijn vijftiende wrangler. Zijn specialiteit is roping: te paard een koe of stier vangen met een lasso. Het is een activiteit die vaak een onderdeel van een rodeo vormt en op de ranch als demonstratie wordt gegeven.

Van oudsher is Montana, de vierde grootste staat van de Verenigde Staten, de cowboy state. Hier leven ruim 2,5 keer meer koeien dan mensen en ook paarden zijn er flink oververtegenwoordigd. Maar de cowboy ‘oude stijl’ zoals wij ze uit de film kennen, is langzaam aan het verdwijnen.

Montana cowboystaat

‘Het romantische beeld van de cowboys met de doorgroefde gezichten, die vee drijven op de uitgestrekte vlaktes, is er nagenoeg niet meer. De koeienranches worden steeds groter en groter, niet zozeer qua oppervlakte, maar met name het aantal dieren neemt toe. Schaalvergroting is ook hier aan de orde.’

Cowboys van Montana

Vandaag neemt Jordan me mee voor een tocht door de natuur van Montana. Door Flathead National Forest. Mijn paard heet Harley (14), een donkerbruine hengst met lichte manen. Volgens Jordan is het een kalm paard en heel geschikt voor mij – ik beschik namelijk niet over de uitmuntende paardrijvaardigheden die hier zo gewoon lijken te zijn. In een rustig tempo loopt Harley over de smalle trail, die afwisselend dwars door het bos en dan weer over open plekken gaat.

wranglers cowboys montana

Wapitihert

Ik zit behoorlijk hoog en kan daardoor alles goed overzien. Zo ook het wapitihert met een gigantisch gewei – het op een na grootste hert, alleen de eland is groter – dat op zijn gemak bij een meertje staat te grazen. Hij lijkt in eerste instantie niet van ons te schrikken, maar dan ineens kijkt hij op en verdwijnt snel tussen de bomen. ‘Hij heeft ons vast geroken,’ zegt Jordan.

‘Het wemelt hier van de dieren, we zien er nog wel meer.’ We zijn vlak bij de cabin waar we zullen lunchen, als we inderdaad op meer wild worden getrakteerd. Op een zijpad van de trail staat een bruine beer, en schuw als beren zijn, draait deze zich meteen om en gaat er als een speer vandoor. Met ingehouden adem kijk ik naar zijn deinende billen en donkere vacht totdat hij volledig uit het zicht verdwijnt. Een beer, op ongeveer dertig meter bij me vandaan…

Big Sky country

De zon begint al langzaam te zakken als we op een open plek bovenop de berg aan komen. Het panorama is nauwelijks te beschrijven. De grandioze drieduizenders van de Rocky Mountains hier in Montana omringen me letterlijk en de lucht is zo helder dat ik eindeloos ver kan kijken. Niet voor niets noemen ze het hier ook wel Big Sky Country. Bij het kampvuur wordt Jordan wat spraakzamer.

‘Weet je waarom ik zo gek op paarden ben? Niet alleen om het rijden, een paard is voor mij een spiegel van jezelf. Het voelt jouw gemoedstoestand aan. Ben je boos of onrustig, dan reageert het dier daar op.’ Dan vertelt hij over zijn passie voor roping en ik denk terug aan eerder die dag toen hij met zijn paard hard over een open stuk in het bos draafde en zijn lasso behendig ronddraaide, keer op keer weer. ‘Ik doe dit werk nu al vier jaar, naast mijn studie, en ik zou er graag mijn baan van willen maken. En zeg nou zelf, wat is er mooier dan dit, de hele dag buiten zijn? Dit is mijn leven.’

wildernis met cowboys in Montana

Glacier National Park

Even verderop wacht Glacier National Park op me, met nog meer trails; hiking trails wel te verstaan. Dit relatief onbekende natuurgebied van Montana vormt samen met het Canadese Waterton Lakes het grensoverschrijdende Waterton-Glacier International Peace Park en prijkt sinds 1995 op de Werelderfgoedlijst van Unesco.

Van de ruim 150 gletsjers die Glacier National Park rond 1850 telde, zijn er vandaag de dag nog maar een luttele 25 over. Onderzoek wijst uit dat ook die steeds door het veranderende klimaat steeds kleiner worden. Als deze global warming geen halt wordt toegeroepen, dan zullen naar verwachting in 2030 alle gletsjers, die het park haar naam bezorgden, zijn verdwenen.

West Glacier

In de zomermaanden is het op bepaalde plekken een komen en gaan van vakantiegangers. Maar wees gerust, de gemiddelde tijd die een – voornamelijk Amerikaanse – toerist in het park doorbrengt, is slechts twee uur. Precies de tijd die je nodig hebt om van de ingang bij West Glacier over de tachtig kilometerlange scenic Going-to-the-Sun-Road naar de St. Mary Entrance in het oosten te rijden.

En dat is dan inclusief een paar keer stoppen om wat foto’s te nemen. Ik pak het heel anders aan; de weg is slechts een leidraad vanwaar ik hiking trails neem om de spectaculaire natuur te ontdekken. De enorme gletsjers die hier tijdens de laatste ijstijd ontstonden, hebben delen van de Rocky Mountains weggeschuurd en omgevormd tot grillige bergen met scherpe randen en diepe valleien, waar bergmeren, bossen en talloze watervallen te vinden zijn.

Little Chief Mountain

De namen van de trails en bergen in Montana herinneren nog aan de oorspronkelijke bewoners, de indianen, die hier al duizenden jaren wonen: Little Chief Mountain, Gunsight Pass, Beaver Woman Lake. En niet voor niets, de hiking trails van nu volgen hun eeuwenoude routes over de Rockies.

meren van Montana wildernis Amerika Avalanche lake

‘Hebben we alles?’ vraagt Tarek Penser, mijn gids voor vandaag. ‘Voldoende water?’ Check. ‘Berenspray?’ Check. ‘Gorp?’

‘Gorp?’ herhaal ik. ‘Good old raisins and peanuts, aangevuld met wat chocolade, oftewel trail mix,’ verduidelijkt hij.Check. De Avalanche Lake Trail staat op het programma, een tocht langs een woeste rivier die door een kloof stroomt en die eindigt bij het Avalanche Lake.

Al lopend krijg ik de nodige uitleg over beren en veiligheid. Glacier is namelijk bear country: een van de laatste gebieden in Amerika waar behalve de bruine beer ook de grizzlybeer nog in het wild voorkomt. ‘Regel één is dat je zo veel mogelijk in een groep op pad moet gaan.

Berenspray

Geluid maken is nummer twee. En dan bedoel ik niet een berenbelletje, dat geluid is te hoog, draagt niet ver en lijkt voor een beer op dat van een grondeekhoorn. Iets waar hij zich niet aan stoort en dus zal hij gewoon zijn pad – jouw pad kruisend – vervolgen.

Zorg dat je klinkt als een mens door te praten en af en toe in je handen te klappen.’ Ik knik, ik heb onlangs de film The Revenant gezien en op een ontmoeting met een beer, zoals Leonardo DiCaprio had, zit ik absoluut niet te wachten. Vanaf een paard en op dertig meter afstand, oké, maar wandelend en dichtbij. Nee.

Bambi

‘Regel nummer drie,’ gaat Tarek verder, ‘is je omgeving goed in de gaten houden. Let niet alleen op of je een beer ziet, maar ook op sporen van een beer. Een pootafdruk, haren, kapotgetrokken bessenplanten. En als laatste regel: heb altijd je berenspray binnen handbereik.’

Ik voel automatisch even aan mijn rugzak, waar de spray aan bungelt. ‘Maar er leven hier ook volop andere dieren, hoor, die niet zo gevaarlijk zijn: elanden, herten, bevers, otters, wapiti’s, arenden.’ Hij heeft het nog niet gezegd of een hert met een kleintje verschijnt tussen de bomen en steekt het pad over.

Sperrygletsjer

We blijven doodstil staan, maar de moeder slaat op de vlucht, haar kleintje, het is net Bambi, blijft in verwarring achter. Het rent van links naar rechts heen en weer, maar kiest uiteindelijk toch dezelfde richting als waar zijn moeder in gevlucht is.

Avalanche lake Montana

Tarek heeft niets te veel gezegd, Avalanche Lake is werkelijk indrukwekkend. Ingesloten door steile bergen die bedekt zijn met bossen die wel uit honderden tinten groen lijken te bestaan, wordt het meer gevoed door minstens vier hoge watervallen die vanaf de Sperrygletsjer naar beneden storten.

Red Eagle Lake Trail

Het water is zo helder is dat je ook op de diepere stukken de bodem goed kunt zien. ‘Als de zon schijnt, kleurt het water ongelofelijk mooi blauw. Dat komt door het sediment, kleileem, dat door het schuiven van de gletsjer ontstaat en zich mengt met het smeltwater,’ licht Tarek toe.

‘Het is een heel fijn poeder dat het zonlicht in het water breekt en zorgt dat het die blauw-turquoise kleur krijgt.’ Jammer genoeg geeft het gesloten wolkendek boven me de zon geen kans mij op dit magische natuurverschijnsel te trakteren.

Bosbrand Glacier

De volgende dag volg ik een nieuwe route. Het verschil met de vorige hike kon niet groter zijn qua natuur. De Red Eagle Lake Trail kronkelt door een woud van dode bomen; bijna tien jaar geleden verwoestte een grote bosbrand een aanzienlijk deel van dit bos in én buiten Glacier.

Jarenlange erosie door weer en wind heeft het zwartgeblakerde doen verdwijnen en grijze, bijna witte boomstammen steken nu hoog in de lucht. Op de bodem groeien nieuwe jonge bomen en struiken. En hoe vreselijk het ook klinkt, ze horen bij Glacier, ze komen jaarlijks voor en bijna altijd ontstaan ze door een natuurlijke oorzaak zoals bliksem.

Natuur gaat zijn gang

In Glacier gaat de natuur zijn eigen gang, er wordt geen ‘onderhoud’ aan de bossen gepleegd. Het groeit en het groeit tot het steeds dichter wordt en zichzelf bijna verstikt. Ontstaat er dan een brand, dan is dat eigenlijk een soort natuurlijk herstel om weer van voren af aan te beginnen, met minder bomen en lage begroeiing.

Glacier national park

Desondanks, of misschien wel juist daardoor, is de natuur hier zo ontzagwekkend en overweldigend. Tarek noemde Glacier ‘Mother Nature’s best work’ en ik kan niet anders dan dat volmondig beamen.

Tekst: Yvonne Dudock – Beeld: Nicole Franken

 

 

 

Trail tips

  • Iceberg Lake (Many Glacier), 10 kilometer, 400 hoogtemeters
  • Highline Trail (Logan Pass), 24,5 kilometer, 590 hoogtemeters
  • Scenic Point (Two Medicine), 13 kilometer, 705 hoogtemeters
  • Sperry Chalet (Lake McDonald), 19,5 kilometer, 1025 hoogtemeters
  • Siyeh Pass Loop  (Logan Pass), 10,5 kilometer, 700 hoogtemeters

Accomodatie

  • Flathead Lake Lodge: een authentieke, houten lodge met zowel kamers als cabins
  • Glacier Guides Lodge: midden in de natuur, net buiten het park, ligt deze gloednieuwe lodge.
  • In Glacier National Park zijn dertien campings, die samen ongeveer 1000 plaatsen hebben.
  • Good Medicine Lodge: B&B waar je als mountainbiker en hiker je hart kunt ophalen aan de verschillende trails rond het meer.

Meer Verenigde Staten? Lees ook:

Share at:

Anderen lazen ook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *