De krokodil en de dwergpoedel

Aantal keer bekeken:5473

Het leven op het platteland van Extremadura zit vol gevaren: ontsnapte krokodillen, aftandse circusdirecteuren en slangen die, eenmaal overreden, je achtervolgen. En als je alles hebt gehad, zijn daar altijd nog die verdomde poedels.

Extremadura – Het is benauwd in de bus die een handjevol mensen terugbrengt van de markt naar El Pueblo. De vrouw voor me doet verwoede pogingen haar kapsel met haar handen te fatsoeneren. Vervolgens peutert ze met een vinger in haar oor. Tot mijn verbazing verdwijnt de vinger volledig.

Extremadura

Gebiologeerd kijk ik toe hoe de knokkel van haar wijsvinger rondjes tegen haar oorschelp draait. Het lijkt wel een tovertruc. Zo eentje waarmee het rondtrekkende circus dat El Pueblo gisteren aandeed, het publiek vermaakte.

‘s Middags was er de aankondiging op de manier waarop alles wordt aangekondigd in El Pueblo; een auto met megafoon hijst zich de berg op en schalt iets volstrekt onverstaanbaars door de luidspreker. Meestal betreft het de verkoop van sandia’s, de watermeloenen waarvan gefluisterd wordt dat zigeuners ze ’s nachts uit je eigen moestuin snijden.

Soms gaat het om handdoeken of vormeloze jurken met bloemmotief. Wat het ook is, het mechanische geluid doet de dorpshonden steevast huilen. Ditmaal kwam de aankondiging vanuit een met tape bijeen gehouden camper. De krakende stem beloofde een groots spektakel voor jong en oud dat niemand mocht missen.

Plaza

Die avond werden er rond de camper op de Plaza houten stoeltjes geplaatst en voor het bedrag van 2 euro mocht je plaatsnemen. Ondanks dat de kinderschare in el Pueblo de laatste dagen was verdubbeld, bleken er veel kinderen te zijn die het grootse spektakel toch dreigden te missen. Rond elf uur, toen duidelijk werd dat vele stoeltjes leeg zouden blijven, ging het evenement van start.

Een clown van ver over de zeventig stelde vermoeid zijn eveneens bejaarde assistente voor. De assistente was in een glitterpak gestoken dat z’n glans al lang had verloren. Ze maakte een buiging voor het publiek en ging aan de slag. Een duif werd uit een brandende hoed getoverd en kaarten werden uit oren getrokken. De vrouw uit de bus zou niet hebben misstaan in de voorstelling. Drie aftandse dwergpoedels, die als koorddanseres fungeerden en geblinddoekt over een touw moesten lopen, vormden het daverende hoogtepunt van de avond.

Extremadura

We mochten van geluk spreken dat er bij dit circus slechts een duif en dwerghondjes werden ingezet. Het vorige grootse spektakel dat niemand in het dorp had mogen missen, was een voorstelling met exotische dieren. Toen het circus de volgende dag vertrok, ontbrak de krokodil. Dagenlang werd er gezocht naar het beest dat nota bene in een rokje was gestoken. Uiteindelijk werd het dier grijnzend in een berg tomaten aangetroffen.

Extremadura

Minder fortuinlijk verloopt de klopjacht op de 6 meter lange ontsnapte anaconda die in het nabije stuwmeer van Extremadura dobbert. Zoals herderskinderen een patent op Mariaverschijningen hebben, zo zijn het de boerenkinderen uit deze streek die soms de kop van de anaconda boven het oppervlak van het spaarbekken zien verschijnen.

Is de wurgslang weer eens gezien, dan grijpen alle dorpsbewoners naar hun wapens om het beest aan flarden te schieten.

Wie denkt dat de boeren hier hun vijanden met hooivorken te lijf gaan, is naïef. Het wapenarsenaal van de gemiddelde dorpsbewoner is meer dan voldoende om een everzwijn met één schot op te blazen. Al wordt dat nooit met één schot gedaan, want dan is de lol er snel af.

Ontsnapte krokodillen en anaconda’s vormen slechts een deel van de beestachtige gevaren waaraan het dorp wordt blootgesteld. Hoewel dit gebied het hart van de stierenfokkerij vormt, is de stier een van de weinige dieren waarvan weinig te duchten valt. Zolang je je niet dronken op een dorpsfeest voor zo’n rennende kolos werpt, valt er van Spanjes symbool weinig te vrezen.

Opgerichte slang

Nee, dan valt er meer te beleven aan de slangen die vooral ‘s zomers voor sensationele berichten in kranten zorgen. Zo vertelde een olijfboer uit het dorp dat hij ‘s nachts met zijn motor over iets heen reed. Toen hij stopte om te zien wat hij geraakt had, keek hij in de ogen van de opgerichte slang die sissend de achtervolging inzette. Wetende dat het beest een snelheid van 45 km per uur kan maken, had ie z’n motor behoorlijk moeten aantrappen om onder de toorn van de bastaard uit te komen.

Extremadura

De Bastaardslang, en dat weet iedereen in het dorp, is een doortrapt dier dat het bij uitstek op zogende vrouwen heeft voorzien. Iedere man in het dorp kent wel een vrouw die haar kind aan het zogen was, even niet oplette en toen een slang aan haar borst aantrof. “Nee echt, dat is echt geen verhaaltje.

Mythe

Vraag het zelf maar aan de buurman!” “En de baby dan?”, vraag ik iedere keer opnieuw. “De baby”, antwoorden de mannen verbijsterd, terwijl ze rollen met hun ogen. “Die is natuurlijk opgegeten door de slang.” Twijfelen aan de mythe is spelen met je leven.

Als de bus even later de berg naar El Pueblo op zwoegt, heeft de vrouw voor me inmiddels haar vinger uit haar oor gehaald. Bij de enige bushalte van het dorp staat een opgewonden groepje vrouwen. “Heb je t al gehoord?” vragen ze in koor, als de deuren openzwaaien. “Pedro, de olijfboer, is door een schorpioen gebeten.”

Waar de slang overdag een gevaar is voor wie even op een warm stapelmuurtje gaat zitten, is de schorpioen dat vooral ’s nachts of overdag op plekken waar je beter eerst even kunt controleren: in je schoenen of onder landbouwplastic. Pedro mocht dit ervaren toen hij ’s morgens zijn hand onder het plastic rond de nieuwe aanplant stak om de vochtigheid van de grond te controleren.

Schorpioenenbeten

Schorpioenenbeten zijn niet dodelijk, maar zo pijnlijk dat een snelle dood bijna te prefereren valt. Pedro was in zijn vinger gebeten en binnen de kortste keren zwol zijn arm en rechterborst op. Hij wist van zijn huis naar de winkel van Modesta te komen voordat de hallucinaties de overhand kregen.

Als ik hem later gekscherend zeg dat werken met koorddansende dwergpoedels vele malen veiliger is en je in ieder geval de zeventig haalt, schudt hij treurig zijn hoofd. “Ik niet”, zegt hij dan. “Ik ben gisteren door een van die verdomde circuspoedels gebeten.”

Tekst: Anneke de Bundel – Beeld: Nicole Franken

 

Share at:

Anderen lazen ook

4 reacties op “De krokodil en de dwergpoedel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *