Op de vlucht voor Trump naar… Eenzaamheid

Aantal keer bekeken:156

Sinds Trump zijn goudkleurige gordijnen in het Witte Huis ophing, zijn wij naarstig op zoek naar een veilig heenkomen. Komend jaar reizen we richting 60° NB. Naar eilanden die zo onaantrekkelijk koud zijn, dat het er wel onwaarschijnlijk aangenaam moet zijn.

Eenzaamheid – Onze zoektocht naar een Trumpvrij onderkomen, zullen we optekenen in een boek dat vooralsnog geen naam heeft, maar wel een doel: een eiland vinden waar ‘normaal doen’ betekent dat je met de buurvrouw een visje deelt of een hert of desnoods de buurman. Waar het touwtje nog – diep bevroren – uit de brievenbus hangt en waar elkaar bestrijden niet meer omhelst dan armpje drukken in een bedompt café.

Op de vlucht voor Trump

En dus gaven we een lel aan de wereldbol. “Brrr”, riep ik kleumend toen de bol langzaam tot stilstand kwam en mijn vinger op 77° NB belandde. Op een eiland met de naam Eenzaamheid. Gelegen in de Karazee. Geef toe: dat klinkt goed.

Eenzaamheid heeft de vorm van een visje en zwemt in een immense ijszee. Finding Nemo, op de vlucht voor Trump. De titel begon al lekker vorm te krijgen. En mochten we aandrang krijgen te gaan island hoppen was Severnaja Zemlja op 300 kilometer onze naaste buur.

Severnaja Zemlja

Overigens ook geen beroerde plek voor wie op de vlucht voor Trump is. Het is één van die zwarte plekken die niet door Google Earth in kaart is gebracht, net als de Faeröer eilanden. De natte droom van iedere komplotdenker die duistere praktijken vermoedt.

Sinds de Duitsers in Germany Second Trump behulpzaam Italië aanwezen, als Duits territorium, heb ik alle vertrouwen in Trumps geografische kennis. En de Karazee leek me tamelijk onvindbaar.

Plesiosaurus

Voor Trump dan, want de Duitsers kennen het eiland wel degelijk. Ze hebben er zelfs in de Tweede Wereldoorlog granaten op afgevuurd waardoor het weerstation en de onderkomens van de werknemers vernietigd werden. En de werknemers zelf natuurlijk, maar daar rept niemand over.

Daarvoor had het eiland al een andere voetnoot in de historie verkregen. Er was namelijk door een paleontoloog een nekwervel van een Plesiosaurus gevonden. No shit! Een nekwervel van een reptiel met een lange nek, een brede romp en een korte staart. Dat moest wel de Plesiosaurus zijn.

Ingesloten in een pak ijs

Nomad twijfelde nog even. Die heeft het niet zo op reptielen en nog minder op kou. De gemiddelde temperatuur op het eiland is niet bepaald tropisch bij -16 graden. En timing is alles om er te komen, want tien maanden lang ligt het ingesloten in een pak ijs.

Overigens niet lang meer als het aan Trump ligt, maar voor nu zouden we er nog veilig zijn. Tenminste, als we niet door de ijsberen worden aangevallen. Die komen daar nog bij bosjes voor. Maar dat verzweeg ik voor Nomad.

Kampioen armworstelen

“Hmm, ik heb het niet op die naam: Eenzaamheid”, zei de fotografe en trok een wenkbrauw op. Ooit had ik voor een reportage contact met de Zweedse wereldkampioene Armworstelen gehad: Heidi Andersson.

Naast bomen omzagen en met haar moeder op herten jagen, was Andersson ook nog trouwjurkenmodel. En als ze na een lange Zweedse werkdag zowel de trouwjurk als het vel van Bambi had afgestroopt, was het tijd voor de kunst van het armpje drukken. Iedere dag opnieuw daagde ze de 15 inwoners van haar dorpje Eenzaamheid uit. Eenzaamheid!

Portret van Lenin

Ik hield van die naam. Als het eiland ook maar een Heidi Andersson bezat, zaten wij goed. “Troost je”, zei ik, “het eiland heet alleen Eenzaamheid in het Noors, de Russen noemen het Oejedinenia: Afzondering.”

Ik wilde haar net gaan vertellen dat het eiland na de oorlog een nieuw weerstation had gekregen. Dat een portret van Lenin de scheuren in de muur bedekt. En dat het er nog altijd staat. Evenals de barakken waarin de technici hun dagen uitzaten.

Weerstation

Er lag mogelijks zelfs nog diepgevroren eten onder de sneeuw. En er scheen een logboek te liggen met een laatste opmerking van de hoofdmecanicien toen het weerstation op 23 november 1996 werd verlaten:

Vandaag kwam het bevel tot evacuatie, water af laten lopen, dieselgenerator uitgezet. Het station is….

Maar Nomad snoerde me de mond met: “De Russen! Ben je gek geworden! Het eiland is onderdeel van Zapovednik Bolsjoj Arktitsjeski, hetgeen Russisch is voor Groot Staats Arctisch Natuurreservaat. En de Russen, Villager…, zijn tegenwoordig vrienden van Trump. En wij zijn geen vrienden van Trump. Weet je wat de Russen met vijanden doen? Die worden vergiftigd! Met uranium!”

Vergiftigd met uranium

Vreemd genoeg werd Nomad nog diezelfde avond met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Niet omdat ze vergiftigd was, althans niet volgens de officiële verklaring, maar omdat ze weer eens opengesneden en dichtgeniet moest worden.

Een terugkerend medisch experiment, dat ze bij voorkeur ondergaat als we op het punt staan af te reizen naar een exotische bestemming. Zo dartelde ik om die reden al eens in m’n uppie in een door fanaten bezet Hebron, en lag ik twee jaar later met rugzak en al eenzaam te spartelen in de Arctische zee.

Eiland Eenzaamheid

Het eiland Eenzaamheid zit er voorlopig niet in. Sterker nog toen ik Nomad een bezoekje in het ziekenhuis bracht, was zij daar verre van eenzaam. Twee verpleegkundigen dartelden luid kirrend rond haar bed en bepotelden Nomads verkregen Rituals-producten.

George Clooney, ditmaal in de rol van chirurg, stond aan haar bed en vroeg net of hij even aan haar buik mocht voelen. Ik bood gretig de mijne aan.

Blote billen

Naast haar, ontsnapte een hoogbejaarde man in blote billen naar de gang. Vermoedelijk voor een rendez-vous met de vrouw die ik kort daarvoor in een doorschijnende babydoll over de gang had zien dwalen.

Ze kunnen niks voor me doen, zei Nomad somber, toen de kirrende verplegers de zaal hadden verlaten. “Ik moet hier mee zien te leven.” Nou”, zei ik nadenkend, “als je op de vlucht voor Trump gaat, moet je misschien helemaal niet naar Eenzaamheid. De beste plek om je te verstoppen is de plek die zo voor de hand ligt, dat niemand je daar zoekt.

Obamacare afschaffen

Nomad met een slang van de maagsonde uit haar neus en nietjes in haar buik, zag er wel een beetje uit alsof ze door de Russen te grazen was genomen. Ze keek me wazig aan. “Huh?” murmelde ze. “Nou als Trump Obamacare afschaft, waar gaat dan niemand meer heen? Juist! Het ziekenhuis! Misschien is het helemaal niet zo erg dat je hier af en toe moet zijn.”

Nomad keek treurig naar een maaltijd van soppige wortels en drappig griesmeelpap die op het tafeltje van de buurman werd gekwakt. De nog altijd ontblote buurman schuifelde terug de zaal op in het gezelschap van een man in een operatieschort. “Hij plast in bed”, fluisterde de fotografe.

Trump

“Ik vind het hier best leuk”, zei ik met een blik op Clooney die nu de buik van de babydolldame betastte. “Zorg alleen dat je buurman een broek aantrekt. Als Trump hoort dat hier in bed mag worden geplast, kon het wel eens razend druk worden.”

Tekst: Anneke de Bundel – Illustratie: Flos Vingerhoets

Meer damesverhalen? Lees ook:

Meer eilandverhalen? Lees ook:

Voor dit verhaal lazen wij:

Share at:

Anderen lazen ook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *