Dolende zielen

Aantal keer bekeken:4087

Hij was twaalf. En nog niet zo lang in Nederland. Zijn ouders hadden hem uit China laten overkomen toen zijn oma, bij wie hij woonde, overleed. Hij moest erg wennen aan Nederland, aan de taal en aan zijn eigen ouders. Die ochtend waren ze gezamenlijk vertrokken. Vanaf hun huis naar een groot station. Eerlijk gezegd wist ie niet waar ze heen gingen. Hij dacht iets met zaken. 

Doesburg – Bij het overstappen op het station ging het mis. Hij stapte in de overvolle trein die zijn vader had aangewezen, maar eenmaal binnen zag hij zijn ouders niet meer.

Minderjarige asielzoekers

Hij voelde paniek opkomen en slaagde er in terug op het perron te komen. Van zijn ouders ontbrak elk spoor. Toen zijn vader en moeder niet kwamen opdagen, ging hij terug naar huis. Ruim een maand heeft hij in dat huis zitten wachten. Eten was er al lang niet meer en iemand aanspreken durfde hij niet.

Het was een buurvrouw die uiteindelijk de politie waarschuwde. Kort daarop kwam hij bij ons in huis. Een verlegen jongen in een te groot lichaam die geen woord Nederlands sprak. Ik kon me geen voorstelling maken van de diepte van zijn wanhoop.

Hans en Grietje in de illegale versie

En met hem vroeg ik me regelmatig af waar zijn ouders gebleven waren. En in stilte dacht  ik: “Wat moeten die ouders in godsnaam gedacht hebben? Dat ie zo meer kans maakte in Nederland?” Hans en Grietje in de illegale versie. Ruim een jaar woonde hij bij ons. Hij begon een beetje los te komen en ik ging er vanuit dat hij bij ons zou blijven.

Met de invoering van de Asielwet 2001 kwam alles echter op scherp te staan. Minderjarige asielzoekers zouden terug worden gestuurd zodra ze zestien waren. Op een middag trof ik hem huilend aan.

Hij had zijn voogd gebeld en om overplaatsing naar een woongroep gevraagd. Met horten en stoten kwam het verhaal eruit. Het had geen zin bij ons te blijven, als hij toch weer weg moest. Ging hij alleen maar meer van ons houden en dan moest hij straks terug naar China. Dat verdriet kon hij niet nog een keer opbrengen.

Dolende zielen

Hij is uiteindelijk niet teruggestuurd, maar dat werd pas twee jaar later duidelijk. Hij hield ons met opzet op afstand. Heel soms zie ik hem nog lopen die verlegen jongen in dat te grote lichaam, waar hij niet goed raad mee weet. En dan denk ik aan alle kinderen die in de loop der jaren in ons huis hebben gewoond.

Ibrahim uit Sierra Leone wiens ouders voor zijn ogen werden afgeslacht en die nachtmerries van Harry Potter kreeg. Dela, de losgeslagen Iranese die iedere week een ander vriendje had en seks verwarde met liefde. Dolende zielen noem ik ze. Jonge mensen die door volwassene beschadigd zijn en hun leven lang op zoek zullen gaan naar iets om die pijn ongedaan te maken.

Tekst: Anneke de Bundel – Beeld: Nicole Franken

Meer over (pleeg)kinderen? Lees dan:

 

 

Share at:

Anderen lazen ook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *