Kookles in Amman

Aantal keer bekeken:2739

“Jalla, jalla, schiet eens op. Neem een glas citroenlimonade, was je handen en doe een schort om. We gaan beginnen. Pfoe wat kunnen jullie treuzelen. Wij Arabieren houden van stipt, van op tijd zijn.”

Ze klapt nog eens in haar handen en dan schalt Maria’s lach over het dakterras. Een dakterras vol mandarijnen- en vijgenbomen en rozemarijn die geurt iedere keer dat iemand over het paadje tussen het terras en de bakoven loopt.

Kookles in Amman

We zijn in Beit Sitti hetgeen letterlijk: ‘het huis van oma’ betekent. Maria’s oma om precies te zijn in Jabal al-Weibdeh, één van de oudste wijken van Amman. Via een ijzeren hek en trappetjes tussen geurende kruiden, zijn we op het terras beland.

Lange tafels met snijplankjes, een schort en een mes liggen klaar. Op een toonbank staan glazen karaffen met kraantjes waaruit citroenlimonade met munt kan worden getapt.

Beit Sitti Amman Arabische keuken waar je kookles krijgt Nomad&Villager

Beit Sitti

Maria Haddad is een wervelwind die iedereen met de Jordaanse keuken wil laten kennismaken. Ze geeft kookles in Amman op de manier zoals haar oma het haar leerde. “Mijn oma was altijd aan het koken. Eten is belangrijk in de Arabische wereld”, zegt ze, terwijl ze een schort om strikt.

“De beste manier voor een Jordaanse moeder om te laten zien dat ze van haar kinderen houdt is door ze goed te voeden. Toen mijn oma overleed, besloten wij, haar drie kleindochters, het huis in ere te herstellen en kookles te geven zodat haar geest bewaard bleef.”

Heuvels van Amman

Het is druk op het terras met vergezichten over de heuvels van Amman. Vijftien mensen uit alle hoeken van de wereld zijn hier op het terras verzameld om zich de Jordaanse keuken eigen te maken. Dan gaat de wervelwind van start.

“Ok we gaan proeven. Wat is dit, steek je hand uit!” Alle aspirant koks openen hun hand met de palm naar boven. Maria opent een grote glazen pot en legt wat poeder in iedere hand. “Kaneel?” probeert een Franstalige Belg. “Kaneel?” Maria’s wenkbrauwen schieten omhoog. “Jij hebt nog een lange weg te gaan. Toe, wat is dit?” “Koriander”, vermoedt een Brit. “Juist koriander”, zegt Maria.

Baba Ghanouj

Nadat we verschillende kruiden hebben geproefd en geroken en hun naam hebben gegokt als betrof het een ware popquiz gaan we van start met het echte werk. Het snijden van de groeten voor de fatoush salade en het vervaardigen van Baba Ghanouj, een dipsaus van geroosterde aubergine.

Op een open vuur in de hoek van het terras leggen we de aubergines.

Zodra ze geblakerd zijn, worden ze er uitgehaald en schoongeveegd en met sesampasta en citroen fijngestampt.Terwijl ik stamp, kijk ik uit over de stad. Rechts een moskee. Tegenover me een huizenblok met wapperende was.

Een buurvrouw zwaait. Ik zwaai terug. Het is begonnen te schemeren en over de bleke blokkendozen tegen de berg verschijnt langzaam een gele ronde bol.

Volle maan

Het is volle maan. Umm Heba, een grote vrouw met een witte hoofddoek waakt over het vuur en de broodjes die in de oven worden klaar gemaakt. Ooit was ze langs Beit Sitti gekomen, had gevraagd of ze kon helpen en sindsdien is ze de zwijgende rechterhand van spraakwaterval Maria.

Die ochtend zijn de twee vrouwen naar de markt van Amman geweest. Diezelfde markt waar ik die morgen ook overal mocht proeven van de verschillende kruiden uit de Jordaanse keuken.

Jordaans dakterras

Alle kruiden die we die middag gebruiken zijn door de vrouwen ’s morgens vers geroosterd en gemalen. De geuren zijn intens. Voor de rest van mijn leven zullen deze kruiden verbonden zijn met een Jordaans dakterras.

Terwijl een groep aan de slag gaat met het roosteren van kip, mag ik brood bakken in de grote oven. Bloem, gist , water, zout en warm water is alles wat nodig is. Dan gaan ze de oven in en als Umm ze even later verplaatst naar een andere deel van de oven lijkt het of ze ontploft zijn tot ballonnetjes.

Kunafeh

“Ok, en dan nu het toetje. Vrijwilligers voor het toetje?”, schalt Marias ’stem over het terras. “We gaan Kunafeh maken.” Een vermicelli-achtig toetje met lagen verse kaas ertussen. Terwijl ik de broodjes in de gaten houd , zie ik hoe een aantal van de anderen mozzarella en akawi, een Palestijnse kaas, in hun handen fijnknijpen en het dan in laag voor laag in een pan leggen.

Peper op de markt van Amman

Onder het terras lopen mensen voorbij op weg naar huis. Een paar straatkatten die aanvoelen dat het etenstijd wordt, hebben zich strategisch onder de tafels geschaard die door Maria’s man is gedekt.

Dan nemen we plaats aan tafel. Boven Amman hangt inmiddels een grote ronde maan. De glazen klinken. Op de achtergrond zingt een Jordaanse zanger. Om de hoek nodigt de moskee uit tot gebed maar aan tafel heeft iedereen alleen maar aandacht voor het eten.

Tekst: Anneke de Bundel – Beeld: Jordan Tourism Board

Share at:

Anderen lazen ook

2 reacties op “Kookles in Amman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *