Kreta tips van locals

Aantal keer bekeken:44

“Geen Cherso, geen Knossos, geen Phaestus, maar de Lefka Ori, de Witte Bergen. Over de reden van deze naam bestaat wat onenigheid. Is het de winterse sneeuw of is het de kalksteen? Eigenlijk doet dat er ook niet veel toe. De bergen ogen hogerop in elk jaargetijde ongenaakbaar. Aan de voet van de Witte Bergen is het gewoon prachtig wandelen”, aldus Lucas Bezembinder, aardrijkskundeleraar en onze gids voor het eiland Kreta.

Tussen Chora Sfakion en Paleochora wandel je altijd met de azuurblauwe zee aan de linkerhand. Behalve als je de verleiding van de vele kloven die hier de bergen doorsnijden, niet kunt weerstaan. Omdat ik een groot deel van mijn werkzame leven in het toerisme werkzaam was, belandde ik vorige maand op Kreta.

Kreta tips

Ik verving daar een oud-collega die zijn knieschijf had gebroken. Met een groep van negen vrouwen wandelde ik een week lang langs de zuidwestkust van dit prachtige eiland. Ik was onder de indruk van wat ik zag en deel graag mijn Kreta tips.

1. Ghlika Nera

De eerste van mijn Kreta tips betreft Ghlika Nera. Dit kiezelstrand iets ten westen van Chora Sfakion is alleen te voet of met een kleine boot te bereiken. De hier aanwezige idylle is ook elders op Kreta niet vreemd. Wat het strand zo bijzonder maakt, is het water. Terwijl aan de ene kant de zoute golven ritmisch op de kiezels slaan, liggen een paar meter verderop grote plassen water, glad als een spiegel.

Deze plassen worden pas bijzonder als er van wordt geproefd. Het water is zoet en daarom kennen velen dit strand niet als Ghlika Nera, maar als ‘Sweet Water Beach.’ Wil je de talrijke nudisten ontlopen, laat je dan een ijskoude Mythos voorzetten op het terras in het water. Dit is tevens de aanlegsteiger voor de boot van en naar Chora Sfakion.

De vraag waarom hier dat zoete water ligt is alleen door een geoloog te beantwoorden. Onder de poreuze kalksteen, waar het regenwater langzaam maar zeker door naar beneden sijpelt, bevindt zich een ondoordringbare laag. Het water kan niet verder naar beneden en komt hier aan de oppervlakte. Precies op het strand.

2. Likos

Vier huizen aan de Marmara baai. Eerst neem je de boot vanuit Chora Sfakion naar Loutro. Daarna wandel je in een half uurtje naar dit kleine paradijs. Je kunt je tent meenemen, of alleen een hangmat. Maar eigenlijk moet je inchecken bij de drie broer die het kleine hotel ‘Small Paradise runnen.

Hoewel Nikos, Mikailis en Theo ervoor zorgen dat het aan niets ontbreekt, moet ook de Ierse Aidan worden genoemd. De vrouw van Nikos bestiert van vroeg tot laat het terras en vertelt wat er voor lekkers die avond in de keuken wordt bereid. Dat dit altijd vers is blijkt wel wanneer er overdag twee kippen, een jonge geit of een schaap worden aangevoerd.

3. Aradena-kloof

Iedereen die op Kreta komt, wandelt vroeg of laat door de Samaria-kloof. En dat terwijl er veel mooiere en vooral rustigere kloven zijn. Hierbij dan ook een van mijn geheime Kreta tips: de prachtige Aradena-kloof. Omdat hier weinig wandelaars komen, is deze kloof in beide richtingen goed te bewandelen. Een prachtig startpunt is het barretje aan het eind van de Marmara-baai.

Dit is een van de zeldzame plekken langs de zuidkust van Kreta waar de kalksteen onder hoge druk en temperatuur is vervormd tot marmer. Degenen die niet gaan wandelen, duiken hier van de grote, gladde blokken in de azuurblauwe zee. Aan het begin van de kloof zie je hoog boven je de vale gier de optimale thermiek opzoeken.

Ze speuren de hellingen af naar voedsel voor hun jongen die in de nesten in de rotswand ongeduldig zitten te wachten. We wandelen nu nog voorzichtiger door de steeds smaller wordende kloof, waar de zon steeds minder tot ons weet door te dringen.

De echte avonturiers komen niet naar de kloof voor de spectaculaire wandeling.

Sinds 1986 bevindt zich hogerop een brug die het plaatsje Aghios Ioanis met de buitenwereld verbindt. Deze brug is sindsdien de hoogste bungee jump-brug van Europa.

4. Corinne Falagaris

Iets ten noorden van Sougia woont in een jaloersmakende eenzaamheid Corinne Falagaris. Elke middag geeft zij kinderen uit de buurt Engelse les. Als er Nederlanders in de buurt aan de wandel zijn, tovert ze op verzoek het klaslokaal om tot keuken. Haar kookworkshop levert niet alleen lekker eten op, maar ook prachtige verhalen. Deze verhalen heeft zij gebundeld in het mooie fotoboek ‘Kalimera Pefka’.

Hierbij meteen maar een van haar goddelijke recepten, namelijk Mangiri (pastavierkantjes) mijn meest culinaire van de Kreta tips!

350 g bloem

1 theelepel zout

4 eetlepels olijfolie

1 liter sterke kippen- of groentenbouillon

Pittige kaas, geraspt

1 dl olijfolie om in te bakken

Zeef de bloem in een kom. Voeg er zout, olie en circa 1 dl warm water aan toe. Kneed er een soepel deeg van (eventueel nog wat water toevoegen). Dek het deeg af met plasticfolie en laat het ongeveer een uur rusten. Verdeel het deeg in twee gelijke porties. Bestrooi een werkvlak met bloem en rol een deegbal zo dun mogelijk uit tot een rechthoekige lap.

Maak deegvierkantjes door eerst met een scherp mes het deeg in repen van circa 2 cm breedte te snijden en vervolgens deze repen in stukjes van 2 cm te snijden. Strooi eventueel wat bloem over de vierkantjes, zodat ze niet aan elkaar plakken. Doe hetzelfde met de tweede deegbal.

Kook de bouillon en doe er de helft van de pastavierkantjes in. Kook ze beetgaar in circa 4 min. Verhit ondertussen in een grote koekenpan 1 dl olijfolie en bak er de andere helft van de pastavierkantjes aan beide kanten goudbruin en knapperig in. Neem ze met een schuimspaan uit de olie en laat ze even uitlekken op keukenpapier.

Giet de bouillon af en leg de pasta op een platte schaal. Roer er 1 eetlepel olijfolie door. Voeg de gebakken pasta toe. Strooi er meteen een paar eetlepels geraspte kaas over en naar smaak versgemalen peper.

Serveer direct

5. Lisos

Dit verlaten dorpje uit de Griekse oudheid is verrassend genoeg vooral geologisch  interessant. Kreta ligt op de rand van de Anatolische plaat. Iets ten zuiden botst de Afrikaanse plaat met volle kracht tegen dit stukje aardkorst. Meestal merken wij daar niets van, maar af en toe komt alle energie tegelijk los en begint de aarde te beven.

Zo ook in 365 na Chr, toen dit deel van Kreta werd getroffen door een aardbeving met een kracht van bijna 9 op de schaal van Richter. De beving had niet alleen een vernietigende kracht, maar zorgde er ook voor dat de kust 5 meter (!) omhoog kwam. De haven van Lisos kwam daardoor droog te liggen en de enige toegangsweg werd daarmee afgesloten.

De paar overgebleven bewoners verlieten dit vruchtbare dalletje om er nooit meer terug te keren. Na eeuwenlange vergetelheid wordt het de laatste jaren alleen nog bezocht door de wandelaar op weg van Sougia naar Paleochora, het eindpunt van een week wandelen.

Tekst: Lucas Bezembinder – Beeld: Shutterstock

 

Meer over eilanden? Lees ook:

Literatuur over Kreta: Lees ook:

Share at:

Anderen lazen ook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *