Solo reizen in Cuba, de vijf tips van..

Aantal keer bekeken:212

Hoe overleef je als solo reizende vrouw in Cuba? We vroegen het documentairemaakster Tanja Nabben die naar Cuba ging om Fidel te zien. Ze kwam terug met wel heel originele tips voor de alleen reizende vrouw. Overigens ook geschikt voor mannen.

De oude taxichauffeur geeft me een briefje met een adres in de binnenstad. ‘Het Nationale Schoenmakersgilde van Havana’. “Als je iets wilt weten, of de buitenwijken in gaat, vraag naar mijn neef Juan. Hij helpt je.”

Ik ben alleen, ken het eiland niet, de stad is mij nog vreemd en inderdaad… misschien geen gek idee om neef Juan in te schakelen. In Spanje was ik tenslotte talloze keren van een generatorpomp-dood, autopech of eeuwenlange dwalingen in de bergen gered door allerlei vreemde neven die Juan heetten en die de meest uiteenlopende beroepen hadden. Van geitenstaarder tot dorpsgek, van burgemeester tot slagerszoon. Misschien is ‘neef Juan’ mijn geluksnaam.

Havana Vieja

Ik tref Neef Juan aan in Het Nationale Schoenmakersgilde de volgende ochtend. In een stoffige pijpenla in de binnenstad van la Vieja zitten vijf mannen met leren schorten aan rommelige werktafels vol slippers en plastic schoeisel. Een prikkende lijmlucht en gesmolten PVC-damp slaat me op de longen en ogen.

Er wordt luidkeels gelachen en door elkaar heen gepraat. Het is het Nationale Vrolijke Schoenmakersgilde van Havana. Ik vermoed dat lijmlucht en gebrek aan afzuiging enig verband houdt met de joligheid op dit vroege tijdstip.

Solo reizen in Cuba

Als ik een uur later half bedwelmd de deur uit loopt heb ik (geloof ik) slippers met een kurkhakje aan, mijn dure Geox-sandalen achtergelaten en een afspraak voor een interview met een mij nog niet bekende beroemdheid van de Cubaanse Nationale Cultuurzender. Juan blijkt namelijk met haar getrouwd.

Zo kan dat soms gaan met mijn politiek-maatschappelijke diepte-researchplannen.

Cultuurkanaal

“Pan-pana-deeeeero-Quiero pan – pan-pana-deeero…” De generaal-directeur van het nationale cultuurkanaal blijkt over meer talenten te beschikken dan alleen het afdraaien van zijn standaard propagandaverhaal en de historische hoogtepunten uit de Cubaanse folkloregeschiedenis.

Behendig als een aap springt hij met zijn kleine lichaam op de grote rumbakist met ingebouwde duimpiano en begint te rammen alsof het zijn lieve lust is.  Terwijl hij het ritme slaat en zingt, doet Manuela mij voor hoe ik met mijn heupen moet draaien en voeten schuifelen. Un-dos-tres… Soepeltjes swingde ze met haar grote billen tussen de keukenstoelen en het formica tafeltje door.

Folkloreprogramma

Juan, Manuela’s echtgenoot, probeert in de hoek van het vertrek ondertussen de kleine TV tot leven te wekken, die aangesloten is op een grote, oude  Philips videorecorder.  Met zijn grote,vlakke hand probeert hij de strepen uit het beeld te slaan. In het ritme, dat wel.

Terwijl Manuela en haar directeur het panadero-lied voor de derde keer inzetten,  slaat Juan af en toe raak en zien we een flits van het folkloreprogramma. Manuela in een perzikkleurige avondjurk, pratend of dansend tussen de orkestleden, tegen de achtergrond van een hysterisch druk decor van Italiaanse priëlen, plastic rozen en dwergpalmbomen met nepkakatoes.

Nationale Cubaanse cultuurzender

Juan glimlacht verontschuldigend als het beeld weer in de sneeuwstand floept; “We hebben wel TV, maar niet altijd beeld.” We zijn in de kelderwoning van Juan en zijn vrouw Manuela, de presentatrice van de Nationale Cubaanse Cultuurzender.

Manuela presenteert het enige en meest bekeken, 4 uur durende nationale live folkloreprogramma al bijna twintig jaar.

Ze is waarschijnlijk de enige presentatrice ter wereld die zes dagen per week, 16 uur per dag op de opnameset staat, voor het staatsloon van 20 US Dollar per maand.

Spaans herenhuis

Het boegbeeld van de traditionele folklorecultuur woont in een ‘2 kamer woning’ onder het trappenhuis van een oud Spaanse herenhuis ten noorden van Havana Vieja. Samen met haar man, moeder en twee kinderen. Waar in ons land TV-mensen in Oud-Zuid in een loft wonen, kiest deze collega voor de luxe van een vochtige kelderwoning zonder ramen: het veiligste plekje van het huis.

“Want,” zoals Juan uitlegt, “als de boel instort, dan blijft de trap meestal staan. Hulde aan de Spaanse suikerhandelaren, die van degelijke bouwwerken hielden. De Directeur Generaal, die volgens het protocol aanwezig moet zijn bij onze ontmoeting, knikt bevestigend. Alsof hij trots is dat zijn stermedewerkster in een krot onder de trap woont. ‘Ja, het is dan weliswaar klein, maar een prima woonplek!’ Viva Cuba, waar huisvesting gratis is.

Havaneros

Het is een ingewikkeld verhaal, beroemd zijn in Cuba. Dus we nemen een glaasje rum en dansen nog een rumba.

De weken die volgen word ik, dankzij Juan, zijn neef de taxichauffeur en het Vrolijke Nationale Schoenmakersgilde opgenomen in het chaotische, maar heerlijk warme familieleven van deze Havaneros.  De 1 mei speech van Fidel gaat voorbij zoals alle andere jaren. Geen revolutie, maar op 2 mei weer gewoon rijen voor de bakkers en af en toe een rumba in de keuken en vrolijke toeristen alom.

Ik keer doodmoe en vrolijk weder op kurkhakjes en zonder een pakkend verhaal over Fidel, noch de broeiende revolutie van de Cubanen. Viva La Rumba de la Vida!

Solo reizen in Cuba, vijf tips:

1. Zoek een ‘neef’

Zoek een betrouwbaar persoon die de weg weet buiten de toeristengebieden. (Een nicht mag ook trouwens)

2. Laat je meevoeren

Laat je meevoeren door het familieleven, inclusief de wachtrijen bij de bonnen, de dagelijkse hussle, het eten, maak een dansje in de keuken, geniet van de warmte en chaos, knuffel oma en de kinderen.

3. Kook een maaltijd

Kook voor gastvrije mensen een feestmaal en haal zelf alle boodschappen – trek er gerust twee dagen voor uit. (doe niet te patserig met dure ingrediënten, want dat is beledigend)

4. Back to the roots

Ga terug naar de Spaanse roots van Havanna:  Bijvoorbeeld: De Asturiaanse Vereniging SAC ligt aan ‘el malecon’ en je kunt er lekker eenvoudig eten op het balkon, met uitzicht op de Atlantische oceaan.

5. Voel de jaren dertig

Overnacht een keer in Hotel Inglaterra, drink in de vroege ochtend een dikke, stroperige espresso op het terras en zie de stad ontwaken. Doe dit ’s avonds nog eens over met een Mojito, want deze stad ontwaakt ’s avonds nog een keer!

Een extra gratis tip: Geef je dure wandelschoenen af aan iemand met jouw maat, of neem een paar extra schoenen mee. In Cuba zijn schoenen duur en slecht van kwaliteit. Keer terug op kurkhakjes of gerecyclede slippers. Het doet even pijn, maar het is de blaren meer dan waard.

Beeld: Shutterstock

Meer Cuba? Lees ook

Cuba in de literatuur:

 

Share at:

Anderen lazen ook

3 reacties op “Solo reizen in Cuba, de vijf tips van..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *